Love you..आई

ह्या पूर्वी मी कधीच तुला पत्र लिहिले नाही.
कसे लिहतात ते हि मला ठाऊक नाही. पण आज लिहावयास घेतले. कारण तुझी खूप खूप आठवण येते गं !
नि येत राहते. Love you..आई

आता म्हणशील हे काय नवं खूळ ? अस मी कधी तुला म्हणालो हि नसेन, म्हणायची ती तशी गरजच भासली नाही. प्रेम काही शब्दात व्यक्त करायची गोष्ट नाही.
पण आज म्हणतो  कारण तू सोबत नाहीस. मायेचा हात पाठीशी आहे. पण …तू जवळ नाहीस.

I Love you..आई  

क्षण बघ ना हे कसे,  मनास कधी खूप आनंद तर कधी दु:ख देऊन जातात.
‘मोठे’असल्याची जाण क्षणो क्षणी करवून देतात.

लहानपणी सतत वाटायचं गं…कधी आपण मोठे होऊ ? कधी ह्या शाळेय अभ्यासातून सुटू ..
कधी ऑफिसला जावू..? मस्त मज्जा नि धम्माल करू…

पण ह्या सगळ्याच्या अगदी उलट वाटतं गं आता…!
वाटतं पुर्वीसारखं पुन्हा लहान ह्वावं. तुझ्या संगतीत,  तुझ्या मायेच्या उबदार कुशीत शांत पडावं.
नि तुझ्या मंजुळ गोड आवजात ती ‘ बहिण भावाची ‘ गोष्ट पुन्हा ऐकावी.

ती गोष्ट आज हि मला आठवते. हळवी करते.
बहिणीची.. भावावरची वेडी माया, तिने त्याचे वाचविलेले प्राण. किती आत्मीयतेने ऐकायचो गं..ती गोष्ट. 
तिथपासून कुणास ठाऊक माझी हि एखादी सख्खी बहिण असावी असं सतत वाटत रहायचं.
अन अजून हि वाटतं तसं, त्यासाठी मी तुझ्याकडे हट्ट हि करायचो. आठवतंय तुला ?

मला बहिण हवी असं म्हणून तुला किती त्रास द्यायचो न्हाई ?
त्यावर तुझं नेहमीच ठरलेलं उत्तर असायचं.
“आणू हा आपण, हॉस्पिटल मध्ये जावू नि घेऊन येवू तुझ्यासाठी एक बहिण “

तेंव्हा तुझे हे लाडीगोडीचे शब्द ऐकून मी कुठे शांत व्हायचो.
अन पळत सुटायचो बाहेर खेळायला. आज ह्या सर्व गोष्टी आठवतात नि हळूच डोळे पाणवतात.

बघता बघता बघ नाsssss हे क्षण कसे निघून गेले.. ते काही कळलंच नाही.
त्याचबरोबर तू हि हळूच दूर निघून गेलीस. जाताना एवढंच बोलून गेलीस.

 “ मी कुठेही असले तरी तुमच्यावर माझी नजर असेल ” 
तुझे हेच वाक्य मला वाईट प्रवृत्ती पासून दूर ठेवतात ..आई.. !
तु केलेलं चांगले संस्कार कधी हि मोडणार नाही.

आज खूप आठवण आली तुझी, म्हटलं लिहावं काहीतरी ..नि सरसर लिहू लागलो एक एक ओळ..शब्द न शब्द.

आयुष्याच्या माझा प्रवास आता कुठे सुरु झाला आहे अग..!  एक एक गोष्ट त्या प्रवास दरम्यान आत्ता कुठे हळूहळू समजू लागली आहे.

आयुष्यं खरंच खूप गुंतागुंतीच आहे गं..!

इथे प्रश्न अनेक निर्माण होतात. एका मागोमाग रांगेत उभे…जणू वारूळातल्या मुंग्यांप्रमाणे.

त्याची उत्तरं मात्र जवळ नसतात कधी. शोधावी लागतात ती….

कधी पळत, धडपडत तर कधी शांतपणाने… शांत मनाने.

लहानपणं एक ठीक असत गं …मनात ठेवण्यासारखं काहीच नसतं.

जे असतं ते आपण मनमोकळेपणाने बोलून टाकतो. तिथे काही लपविण्याची गरजच नसते.

पण एकदा का मोठे झालो नि जबाबदारीचे एक एक भार अंगा-खांद्यावर येऊ लागले कि मनात असणाऱ्या गोष्टी बाहेर पडतच नाही.
त्या मनातच दाबून ठेवाव्या लागतात. जोपर्यंत आपल्या मनाला साजेसं असं समजून घेणारं एखादं दुसरं मनं सापडत नाही.

खूप काही गोष्टी आहेत. ज्या आपल्या अवतीभोवती सतत घडत असतात. त्याचा बारकाईने विचार केला असता त्यामागचं सत्य काय ते उघडकीस येतं अन मनं शहाणं होतं.

आयुष्यं हि एक शाळाच आहे गं !

इथे शिकविणारे हे समाजातीलच सर्व घटक आहेत.  हा निसर्ग आहे जोडीला.  शिकवायला.  मनास आकार रूप द्यायला. अनुभवाचे धडे गिरवून..

असो,

बऱ्याच गोष्टी शिकलोय आईssss अन शिकत राहीन अजूनही. जोपर्यंत माझा हा जीवनपट चालू राहील.

Love you..आई

तुला ठाऊक आहे ?
ह्या प्रवासा दरम्यान मला अनेक चांगल्या व्यक्तींचा सहवास लाभला आहे.
त्याचं भरभरून प्रेम हि मिळत आहे.

आपण जसं वागतो नाsss तसे लोकं हि आपल्याशी वागतात अगं..!

आज एकमेकांशी न बोलणारे, एकमेकांत वाद असणारे मित्रही माझ्याशी मात्र चांगल्याने बोलतात.
कारण मी त्यांच्याशी तसा प्रेमाने मिसळून राहतो.
प्रेमानं माणसं जोडायला तूच तर शिकवलेस आई. हे सर्व तुझेच संस्कार आहेत आई..  ते मी विसरणार नाही.

खूप बरं वाटलं आज तुझ्याशी बोलून.  मन हलक झालं बघss..
तू जवळ असावीसं असं नेहमीच वाटतं गं..
कारण  हृदयाच्या अंतर्गाभ्यातून जिव्हाळयानिशी येणारा तो शब्द आईsssआईsss .ओठीच स्थिरावला जातो. त्याला तुजविण मोकळीक मिळत नाही.
तुझ्या उबदार मायेच्या स्पर्शात निवांत पहुडता येत नाही. आई आई म्हणून मिठी मारता येत नाही.
पण असो,

तुझ्यासारखेचं मायेने जोडलेले आहेत. जे मला आपल्या मुलाप्रमाणे मानतात. मुलाप्रमाणे प्रेम करतात.  पण तरीही शेवटी आई हि आईच असते ना ?

प्रेम स्वरूप आई ! वात्सल्यसिंधु आई !
बोलावुं तूज आतां मी कोणत्या उपायीं ?

Love you..आई

तुझाच लाडका…
संकेत
मनातले काही..

Love You.. आई

 

वाचा → प्रिय आई..

आईचं हे नातंच असं आहे. श्रेष्ठत्वाचं . त्याला तोड नाही. त्याहुनी कुणी मोठं नाही. – संकेत पाटेकर 

Leave a Comment

Your email address will not be published.