मनातले काही

सर सर बरसणाऱ्या व्हाट्स अँप  वरील चॅट नोटिफिकेशन्सने  त्याच्या  मनातली तळमळ अधिक  वाढू लागली.  अन  अढळ आत्मीयतेने  एक एक प्रोफाइल पाहत , तो तिचा शोध घेऊ  लागला.  तिचं नाव  त्यामध्ये कुठे दिसतंय का ?  होळीच्या निमित्त  एखाद मेसेज तरी , तिच्याकडून   ? किंव्हा इतर काही,  तेवढंच ह्या मनाला आधार  वा दिलासा…. एवढी तरी माफक अपेक्षा …

‘मोकळा श्वास…’ Read More »

कॅमेराच्या नजरेतून, हृदयातले भावबंध..     प्रति – १  अबोली असूनही किती बोलकी आहे हि … प्रति – २  ह्या कोवळ्या उन्हावाणी कुणीतरी असावं, हळूच आपल्यात सामावणारं अन आपलेच छुपे भावरंग नव्याने उजळवून देणारं… प्रति – ३  कधी कधी वाटतं ह्या बहरलेल्या , कधी निष्पर्ण झालेल्या , स्वतःतलं सर्वस्व वाहून देणाऱ्या , केवळ देणं जाणणाऱ्या …

कॅमेराच्या नजरेतून, हृदयातले भावबंध Read More »

मनातील विविध अश्या  भावरंगाचे दर्शन आपल्याला प्रेमातून अनुभवायला  मिळत असतं. त्यातलंच हे एक….  विरह – ओळी . एखाद्या  व्यक्तीच्या प्रेमात पडल्यापासून ते दूर होत जातानाचे ते क्षण ,  ती भावना … शब्दातून व्यक्त होते तेंव्हा…. नजरेतले भाव नको दाखवू तू ऐसे काळजाला इथे तडा जात आहे .. – संकेत ******************************************************************** ******************************************************************** नजरेत ठेवूनि मी तुला हृदय माझे मी …

विरह ओळी Read More »

हल्ली ती फार जवळ असते माझ्या … विना काही संवाद , मुकेपणाने , हळुवार दौडत , चाहूल हि न कळू देता ,नजरेच्या कड्याशी, धुंद बेहोषीने , हळूच झेपावते ती अन बिलगते मला… सर्वांग बहाल करत , मी हि तिला मिठीत अलगद सामावून घेतो. श्वासाच्या परिघात , कितीतरी वेळ , कितीतरी स्वप्नांच्या आखीव रूपरेखा उठावपणे मांडत. …

हल्ली ती फार जवळ असते माझ्या … Read More »

क्षण क्षण वेचूनि जगलो मी.. घाव कुठूनही कसाही पडला तरी  तो अलगद झेलायचा  अन हळूच थोपवायचा , हे  कसब आपल्यात असलं ना  कि  नात्याला हि कसा गोडवा प्राप्त होतो…. ‘हा माझा बेस्ट फ्रेंड संकेत ..’ नुकतेच लग्नाच्या  बेडीत  विराजमान झालेल्या आपल्या नवऱ्याशी तिने माझी ओळख करून दिली. एकमेकांचा तसा वरवरचा  आमचा  परिचय झाला.  वरवर  का , कारण  इतक्या घोळक्यात , माणसांच्या  त्या राशींमध्ये , तिच्याकडचे अन त्याच्याकडचे आप्तमंडळी , कधी न भेटलेले , ना पाहिलेले , ना  कधी कुठे बोललेले,  पहिल्यांदा  भेटतात  तेंव्हा असंच काहीस होतं असावं नाही  का ? इतका वेळ असतोस कुठे म्हणा तेंव्हा , त्याच हि तेच  झालं. त्याने  हळूच माझ्याकडे पाहिलं. ‘अच्छा’ असं काहीस म्हणत  हलकंसं स्मित केलं . तुम्हा दोघांनाही लग्नाच्या भरभरून शुभेच्छा असं म्हणत , मी हि पुढे होऊ  लागलो. तोच वधूच्या बोहल्यात नटलेल्या माझ्या मैत्रणीने अडवलं. थांब ना , फोटो… तिने माझ्याकडे एकवार पाहत नवऱ्याकडे कटाक्ष टाकला. तिच्या मनातील फोटोसाठीची तळमळ चेहऱयावर स्पष्टपणे दिसू लागली . तसं लग्नाला तिच्याशिवाय मला कुणी परिचयाचंच  न्हवतं.  आलो सुद्धा एकटाच होतो . कारण दोघात घट्ट मैत्रीचे संबंध, येणे अगतिकाचे होतेच.  त्याकरीताच आज रजा घेतली होती . दादरच्या , छबिलदास शाळे जवळील, एका लग्न सभामंडपात ,  विवाह सोहळा यथोच्छित पार पडत होता मी आपला आलो, बसलो , जेवलो अन  आणि निमूटपणे  प्रेजेंट देण्याकरिता वाट पाहत बसून होतो . प्रशस्त असा तो एसी हॉल, अलवार ताल देत  सुरु असलेले श्रवणीय Instrumental Song ,  नाकी गंधळत असलेला अत्तराचा सुगंधी शिडकावा , शुभेच्छांचा मोकळ्या वर्षावा  करिता, नटून थटून आलेल्या सगे सोयरे , त्यांची  उडालेली धांदल , लगभग…..नजर एकटक टेहाळत होती. घोळक्या घोळक्याने , कुटुंब  कबिलासह  वधू वरांच्या   भेटीकरिता , सगळ्यांचीच  घाई गर्दी  उसळली  होती. रांगेत हळूहळू  जो तो पुढे सरत होता . नव्या जोडप्याला भेटून , ग्रुप  ग्रुपने  फोटो काढणाऱ्यांचीतर  संख्याच  जास्त दिसून येत  होती. अपवाद काय तो माझ्या एकट्याचा असावा बहुदा ,  कारण मी एकटाच असा  होतो . एकटाच असल्यामुळे , आपण कधी पुढे व्हावं  ?  हा प्रश्न मनाशी उभा ठाकलेला . त्यात  शिवाजी पार्क ची ओढ खुणावू लागलेली . पुढे फावला वेळ होताच. अन  दुपारचे दोनच वाजले होते.   अधिक वेळ खर्च न करता आपल्याला आता निघायला हवं,  ह्या उद्देशाने मी शेवटी जागेवरून उठलो अन  त्या घोळक्यात मिसळून गेलो . अर्थात  रांगेत उभं राहूनचं ,  त्या दोघांचीही भेट घेतली. शुभेच्छा दिल्या, थोडं बोलणं झालं  आणि निघण्याच्या तयारीत असता… मैत्रणीचे बोल उमटले ‘थांब ना..फोटो … नाही नाही म्हटलं तरी मैत्रिणीच्या आग्रहातर थांबणं होतंच… पण तोपर्यंत घोळक्या घोळक्याने  इतर  ग्रुप हि आमच्यात  समाविष्ट  झाला. बोलण्याबोलण्यामध्ये हास्याचे मनोरे चेहऱयावर उमटवत   सगळे फ़ोटोकरीता रांगेत उभे राहिले. त्यात मी हि होतो  , मैत्रिणीच्या बाजूलाच , दोघांच्या डावीकडे ..कॅमेराशी पाहत …उभा, फोटोग्राफर तयार होताच …फक्त क्लीक  करायचा अवधी होता. तितक्यात  कुठूनसा हलकासा स्वर कानी आला..अर्थात तिच्या नवऱ्याने तिला उद्देशून म्हटलेले ते बोल, एकत्रित फोटो काढला तर चालेल ना ? ते बोल ऐकून मी हसलो स्वतःशीच , विचाराचं पर्व एकाकी सुरु झालं  माझ्या  मनाशी … वाईट वाटण्यासारखं असं काही नव्हतं.  पण तिला दोघासमवेत , म्हणजे नवरा बायको अन मी असा , एक त्रिकोणी फोटो घ्यायचा होता.  पण इतर मंडळी त्यात मिसळल्याने  तो बेत तिथेच कोलमडून पडला.अन ती कोमजल्या फुलासारखी क्षणात हिरमसून गेली. चेहऱ्याशी हास्यतुरा उजळवत  …, पुन्हा इतरांशी ओळख पाळख करून घेण्यात,  शुभेच्छा वर्षाव स्वीकरण्यास … मी मात्र निरोप घेत तिथून निघालो. रस्त्याशी चालत चालत ..विचारांच्या गतीने ,  स्वतःशी हसत…स्वतःशीच बोलत… चला, म्हणजे तडजोडीची सुरुवात हिच्यापासून झाली तर …..आणि ती हि ह्या क्षणापासून …. आयुष्याचा नवा अध्याय सुरु म्हणजे….. मी स्वतःशीच बोलत सुटलो . लग्नाच्या काही दिवस आधीच आम्ही भेटून ह्याच  विषयवार बोलणं केलं  होतं. लग्नाची पत्रिका घेऊन ती भेटायला आली होती. संकेत आज सरप्राईझ द्यायचं आहे . काय सांग ? तिने उत्साहित म्हटलं . मी लगेच तारलं. लग्न ठरलं ? हो रे , तुला कसं कळलं.?  …

क्षण क्षण वेचूनि जगलो मी.. Read More »

काय अशी पाहतेस ? एकटक अश्या नजरेनी .. त्याने हळुवार सवाल केला . ‘प्रेम’  तिने लगभगिने उत्तर दिलं. प्रेम ? हो … अच्छा , मग सांग बरं …. किती प्रेम दिसलं तुला,   माझ्या डोळ्याआड  साठलेलं ? त्याने पुन्हा तिला प्रश्नांनी छेडलं . तेच तर पहातेयं   ना .. म्हणजे अजून तुला  कळलं  नाहीतर ?  तसं नाही …

‘तो आणि ती …’ Read More »

‘बंगले के पीछे तेरी बेरी के नीचे हाय रे पिया आहा रे आहा रे आहा रे पिया काँटा लगा….” क्षणभर ह्या गाण्याने विशेषतः त्या आवाजने माझं लक्ष वेधलं गेलं. ठाणे स्थानकातील फलाट क्रमांक चार वर घाईघाईतच पोहचलो होतो. सकाळी ८ वाजून २४ मिनिटाची ठाण्याहून सीएसटी कडे धावणारी लोकल आज फलाट क्रमांक १ वरून न जाता …

‘आनंद’ साजरा करायला वयाची अट नसते. Read More »

माझ्यामुळे तुझ्या लाईफ मध्ये प्रॉब्लेम कश्याला , असा सारासार विचार धरून तू चाललेस हे ठाऊक आहे  गं मला ,  पण सखे असा विचार करून चालणे कितपत योग्य आहे.? कुठलीही वाट गवसण्यासाठी आधी एक पाऊल पुढे टाकण गरजेचं असत न्हाई ?  ते पाऊलंच भीतीने पुढे टाकलं नाही तर पुढचा मार्ग मिळेलच कसा ? तू तो पाऊल …

Still i am waiting… Read More »

आठवतोय तो संवाद .. शेवटचा अवघा मिनिट … तू म्हणाली होतीस… तुझ्या हळुवार पण काहीश्या भावमग्न  आवाजात   .. ”लिहत रहा म्हणून ..छान लिहितोस.. तू ” मी हि म्हणालो होतो त्याच अदबीनं  ..बोलत रहा म्हणून … आठवतंय ? शेवटचे  शब्द ..तुझ्या माझ्या हृदयातले. त्या संवादातले . आठवतंय का ? खरं  तर बोलायचं होत मला , त्याही …

‘संवादातलं मन’ Read More »

मनमोकळं हास्य घेऊन, किती सहजतेने आयुष्यात आलीस तू .. हो ना ? जितक्या सहजतेने आलीस तितक्याच सहजतेने…एक दिवस निघून हि गेलीस..  मागे हि वळून पहिले नाहीस तू ? एकदाही … भिरभिरणारं एखाद सुंदर फुलपाखरू…आपल्या कळत नकळतं जसं हाती विसावंतं , मनमोकळं हसू उजळवतं , आनंद देतं आणि भावनिकतेची कड ओलावतं हळुवार निघून जातं. तसं झालंय… माझं अगदी.. कळलचं नाही …कधी आलीस ,निघून गेलीस तू… कळले इतकेचं…ते श्वास रोखुनी गेलीस तू…   एकमेकां सहवासातले ते सोनेरी क्षण …तेच आयुष्यं झालंय …माझं…   किती जवळ होतो रे आपण… बघ ..किती दूर निघूनि गेलो ….   हाती उरलेत ते केवळ आठवणीतले उबदार क्षण … अन भावनेने व्याकुळलेल्या अन ओथंबलेल्या ह्या प्रेमसरी …त्यातच ओलचिंब झालोयं मी… बघ, ऐकू येतेयं का ……. हृदयी साद …… ? बघ जरा माझ्याकडे .. बघ ना … हसतोय मी …पाहिलंस माझं हास्य….? कुणी हि सहज वेडा म्हणेल………… कसा वेडासारखा हसतोय ..स्वतःशीच …हाहाहा… पण त्यांना कुठे कळणार …. का हसतोयं ते ….?  गर्द आठवणीच्या धुंद नशेत झुळतोय मी ..आणि नजरेसमोर… तू आहेस ….केवळ तू …. जीवन कोणावाचूनहि थांबत नाही बघ …  पण सहजीवनातल्या त्या क्षणीक ( क्षणासोबत विसावलेल्या..बेधुंद ) आठवणी… साथ सोबत सोडत नाही ..हे हि खरं, नाही का ? बघ , जरा मागे वळून ….अजूनही झुळतोय मी …………तुझ्या प्रेमरंगात … असंच काही सुचलेलं.. मनातलं काही ..- संकेत पाटेकर  20.09.2016