Recent Post

प्यार हमें किस मोड पे ले आया..

आपण कधी, कसे आणि कुठल्या मूड मध्ये जाऊ ना.. ह्याचा खरंच काही नेम नाही ओ..
आपल्या ह्या बहुरंगी आणि बहुढंगी मनाची अवस्था हि सतत बदलतचं असते. क्षणारूपे, क्षणासंगे..

पुढे वाचा

क्योंकि रिश्ते सारे अब इसी में कैद हैं ..

कधीतरी कुठेशी वाचनात आलेल्या त्या ओळी पटकन ओठी स्थिरावल्या.
खुद से ज्यादा संभालकर रखता हूं मोबाइल अपना, क्योंकि रिश्ते सारे अब इसी मै कैद है ।

पुढे वाचा

इतकंच सांगायचंय..

आपण कुणाच्या मनात किती जागा व्यापून आहोत, ह्याचा अचूक पट कधीच नाही रे मांडता येत.
हवं तर एक अंदाज तेवढा घेता येतो. तेही केवळ आपल्या समाधानासाठी.

पुढे वाचा

जखमांचं देणं..

रहदारीच्या त्या रस्त्यावर माणसांच्या त्या तुडुंब गर्दीत कितीसा वेळ काढतो आपण ? त्यातूनही मोकळी वाट काढावीच लागते, तेंव्हा कुठे मोकळा श्वास घेता येतो.
तसंच काहीसं ह्या आयुष्याचं…

पुढे वाचा

त्या बसल्या जागेवर..

झाडांना ही स्पर्शाची जाणीव होते का ?
मनात विचारांची कोंडी सुरू झाली आणि मोबाईलवर चुलबुल करत फिरणारे हात, तसेच मागे घेत. उठून उभा राहिलो.

पुढे वाचा

सिग्नल ( Signal)

इथे साईबाबा मंदिर कुठे आहे ओ ?
माझी दुचाकी रस्त्याकडेला घेत, तिथे उभ्या असलेल्या एका गृहस्थाला मी विचारलं.

पुढे वाचा

जीवन गाणे..

डोळे क्षणभर त्या आठवांत मिटले की गुलजार ह्यांच्या ओळी नेमक्या ओठी येतात. ” ज्यादा कुछ नही बदला उम्र के साथ..
बस्स , बचपन की जिद् समझोते मै बदल जाती है..”

पुढे वाचा

नातं.. तुझं माझं

प्रेम फक्त ‘आपलेपणाचं’ जाणतं अन म्ह्णूनच हृदयाशी पडणारे घाव कितीही गहिरे असले ना, तरी ते आपलेपणानेच प्रत्येक गोष्ट स्वीकरतं जातं.

पुढे वाचा

आपलेपणाचं ‘नातं’

मुळात ह्या शंका कुशंका का उद्भवतात माहित आहे ?
आपण ..आपलं मन, आपल्या माणसाजवळ, योग्य त्या वेळी उघड करत नाही म्हणून ..नात्यात फुट पाडण्याचं, दुरावा वाढण्याचं ..हेच मूळ कारण आहे.

पुढे वाचा

‘दिलखुलास’

नात्यातला ‘दुवा’ म्हणजेच हा ‘संवाद’
आपण तो योग्य पद्धीतीने कसा साधतो;त्यावरच नात्याची वीण हि जुळली जाते.

पुढे वाचा

Let’s Enjoy..

‘संयम ठेव रे बाबा, उगाच अस्थिर होऊ नकोस.
प्रश्नाच्या जाळ्यात अजिबात फसू नकोस ?
हे अविचारांचं जाळं आधी क्षणात मिटवून टाक.
निश्चिंत राहा. मन आभाळी ठेव.

येणारी योग्य वेळच तुला सारं काही मिळवून देईल.

पुढे वाचा

कुणी तरी हवं असतं..

कुणी तरी हवं असतं रे…..
एकटेपणात साथ देणारं, आणि एकांतात हि आपल्या मनाला सुगंधित करणारं..
कुणी तरी हवं असतं..

पुढे वाचा

‘संवाद’ हरवलेलं नातं

शेवटी मनापासून म्हणावेस वाटतं , कि…
‘संवाद’ हरवलेलं नातं नको… ‘संवादा’त हरवलेलं नातं हवं.

पुढे वाचा

शेवटी …मागे उरतात त्या केवळ आठवणीच…

कारण शेवटी …मागे उरतात त्या केवळ आठवणीच…

पुढे वाचा

सुख मोजयच नसतं.. ते जगायचं असतं.’

आपल्या सहज मोकळ्या ‘स्वभाव शैलीनुसार’ आणि ‘कर्तृत्वानुसार’जो तो ज्याच्या त्याच्या मनावर आपल्या ‘अस्तित्वाची’ छाप उमटवत असतो रे,
आणि मिळवत जातो ‘आपलेपणाचा गोडवा’…

पुढे वाचा

‘वपु’ माझे आवडते लेखक

वपुंच्याच शब्दात सांगायचं तर …
माणूस नावाचा प्राणी अनेकदा भेटला.
नाना स्वरूपात भेटला. कधी खऱ्या स्वरूपात, कधी खोट्या ,
तर कधी संपूर्ण स्वरुपात, पुष्कळदा तो निसटला हि , ह्या माणसानं कधी मला रडवलं कधी हसवलं , कधी भुलवलं कधी थकवलं, कधी बैचेनं केलं. कधी अंतर्मुख ..

पुढे वाचा

पान्हा…

पुढे वाचा

मनातलं वादळ..

छुप्या रीतीनं का होईना, तुझा नेहमीचा तो गोड मधाळ आवाज , अधीरतेनं , कान टवकारून , डोळे बंद करून, श्वास रोखून, अगदी क्षणभरासाठी का असेना, ‘ऐकण्यात’ एक समाधान मिळून जातं रे…

पुढे वाचा

वाचकांना आवडलेल्या पोस्ट

प्रेम हे..मनातलं..!

आपलं म्हणण्यात आणि आपलंस होऊन जाण्यात एक वेगळाच आनंद असतो. है ना ?
कुणीतरी आपल्याशी अजूनही त्याच भावनेशी जोडलं गेलेय हि भावनाच खरंच खूप सुखदायक असते . मनाला सदा टवटवीत करणारी , मन आनंदात न्हाऊ घालणारी..

पुढील वाचण्यासाठी

प्रेम हे …

क्षणभर ती त्याकडे एकटक पाहत राहिली.
नजरेतून दृढ भावनांचे विश्वसनीय दाखले देत, क्षितिजाशी डोळे मिटवून समाधिस्त होणाऱ्या ह्या व्यक्तीच्या मनात आज हि आपल्याविषयी तितकंच प्रेम आहे.
ह्या विचारानेच ती लाजेने मोहर्ली.
अंग अंग रोमांचित होऊन ती..

पुढील वाचण्यासाठी

मनातलं वादळ..

छुप्या रीतीनं का होईना, तुझा नेहमीचा तो गोड मधाळ आवाज , अधीरतेनं , कान टवकारून , डोळे बंद करून, श्वास रोखून, अगदी क्षणभरासाठी का असेना, ‘ऐकण्यात’ एक समाधान मिळून जातं रे…
मनातलं ओढवणारं घुंगावतं वादळ काहीस शांत होतं त्यानं.

पुढील वाचण्यासाठी

वाचकांना आवडलेल्या पोस्ट

पाऊस मनातला …पाऊस आठवणीतला !

साऱ्या जीव सृष्टीशी सुत जुळवनारा हा बेंधुंद पाऊस, हलक्या सरीनिशी अजूनही तसाच बरसत होता. वाऱ्याचे मंद झोके त्याला हळूच वळवणी देत होते. मृदल माती अजून मृदू झाली होती. न्हाहून निघालेल्या वृक्ष वेली, अन थरथरत्या पानसळीतून टपटपणारे थेंबाचे टपोरी रूप, एखाद्या मोत्यावाणीच लकलकुन दिसे..

पुढील वाचण्यासाठी

पाऊस मनातला पाऊस आठवणीतला’ भाग -२

‘पाऊस’ कुणाला आवडतो तर कुणाला अजिबात आवडत नाही . कुणी त्यास शिव्या शाप देतो.कुणी त्याचं तोंडभरून कौतुक करतं, पण त्याला त्याची कसलीच देव घेव नाही.तो आपला त्याच्याच लईत, त्याच्या स्वभावा हरकती नुसार वावरत असतो.
कधी धो धो, कधी रिमझिम, कधी पाठशिवणीचा खेळ करत..

पुढील वाचण्यासाठी

ती ..मी आणि हा बेधुंद पाऊस

मातीला मायेचा कोंब फुटला. मृदगंध आसमंती झाला. हिरविशार सृष्टी साज शृंगारात नटू-धटू लागली.
डोंगर दऱ्या सुखावू लागल्या. जलप्रपातांचा तर अगणित सोहळाच सुरू झाला. लहान सहान भावंडं ( धबधबे ) मिळून खेळ रंगवू लागली.
आभाळी, इंद्रधनू ने हि आपलं सप्तरंग उधळायला सुरवात केली..

पुढील वाचण्यासाठी

वाचकांना आवडलेल्या पोस्ट

प्रवाह..

मनात जागा निर्माण व्हायला ‘सहवास’ आणि त्याचबरोबर ‘संवाद’ लागतो.
आणि संवादाचं हे हसरं अंकुर हृदयाशी रुजलं कि प्रेमाचं बीज फळफळायला वेळ लागतं नाही.

तू संवाद ठेव. मुक्त मोकळा ..
मी होतो परीघ आभाळाएवढा ..

पुढे वाचण्यासाठी

ह्याला ‘प्रेम’ म्हणतात

प्रेम हि भावनाच अगं ! सौंदर्यपूर्ण अशी आहे. मनाच्या डोहीतून अलवार तरळणारी, हळुवार उमळणारी, अन दोन हृदयी मनाला, एकाच जाणीवेच्या स्पंदनिय धाग्यानं घट्ट रोवून ठेवणारी.
मध्यंतरीच कुठेसी माझ्या एक वाचनात आलेलं. संद्दीप खरेची एक ओळ होती.आयुष्यात एकमेकांना उपलब्ध राहणे, याला प्रेम म्हणतात'

पुढे वाचण्यासाठी

‘ प्रतिबिंब ‘..

काय वाटतं रे तुला ? ह्या अश्या ऐकून वातारणाकडे पाहून …
तुझ्या शब्दात वीण ना काही ?
मला ऐकायचं आहे………., तुझ्यातल्या लेखक अन कवी मनाकडून …
इतका एकांत आजपूर्वी कधी मिळालाच न्हवता अन अन अशी नामी संधी हि …

सांग बरं आता ?

पुढे वाचण्यासाठी

I love you too..

कधी कधी न बोलताच समोरच्याला आपल्या मनातलं कळून जातं. मनालाच मनाचे संकेत मिळून जातात. आणि मन आभाळ होऊन जातं.

तेंव्हा मिळणारा आनंद हा कैक पटीनं वेगळा असतो, भारलेला, उत्साहलेला असतो..

पुढे वाचण्यासाठी

‘आनंदाचं झाड’

कुठल्या एका क्षणी … कुठेतरी ‘आपण कमी पडतोय’ हि भावनां उचल घेतेच. नाही असं नाही. तिथेही अपार कष्ट पडतात. पण सांभाळून घ्यावं लागतं.
आपल्या मनाची हि असहायता ..होणारी चिडचिड…वेदना , कुठेशी दाबून ठेवावी लागते.

पुढे वाचण्यासाठी

प्रिय आई ..

साष्टांग दंडवत.
आज पुन्हा एकदा, बऱ्याच दिवसाने … तुला पत्र लिहावयास घेतोय. रागावू नको हं ..!
तशी तू रागावणार नाहीस हे मला माहित आहे.!
कुणी आई आपल्या पिल्लावर कधी रागावते का ? नाही. नाही रागवत..

पुढे वाचण्यासाठी

Uploading..
Web Designer 50%
भाई- व्यक्ती की वल्ली

क्षण : कधी केंव्हा कुठे आणि कसा रंग उधळवतील ना ह्याचा काही नेम नाही आणि नसतोच असा कधी, अगदी क्षणा क्षणातच म्हणायला तश्या खूप काही घडामोडी घडतात. ध्यानी मनी नसताना एखाद मैफिल ही जुळून येते आणि अफलातून अशी रंगून जाते. अशी रंगते की ती कायम स्मरणाशी उरते, आपल्याच माणसाच्या सहवासाचा आणि आपुलकीचा अत्तरीय गंध दरवळून आणि म्हणूनच अश्या त्या गत क्षणांना , त्या सर्व आठवांना.. कधी शिणवटा येत नाही.

पुढे वाचण्यासाठी

‘नाळ’ – नागराज मंजुळे

जिथे शब्द अपुरे पडतात , तिथे नजरेची भाषा बोलू लागते.
आणि जिथे नजरच क्षणासोबत लपंडावचा खेळ मांडते तिथे स्थिर हृद्य हि कोसळतच..
अश्याच नजरेशी भाषा , भाबड्या हळव्या शब्दांची भाषा , खेळाची भाषा , मौनाची भाषा आणि प्रेमाची मृदाल भाषा ‘नाळ‘ ह्या चित्रपटातून काल अनुभवली.

पुढे वाचण्यासाठी

बबन काका आणि भारतमाता

मनाच्या ह्या तळ गाभ्याला भावनांचा हळवा स्पर्श जरी झाला कि मनातला डोह आपसूकच उसळून बाहेर येतो. आणि मग शब्दांची उसळण होते. शब्दांना सूर गवसतो. आणि आठवणींचा रंगमोहित सडा विघुरला जातो. त्यात वेळेचं भान राहत नाही. समाधानाचं एक चिटपाखरू मात्र भिरभरीत राहत अवतीभोवती .
आपल्या बोलण्याला गोडव्याचं सारण चिटकलं कि असं सगळं घडतं.
अनोळखी हि आपलीशी होतात.

पुढे वाचण्यासाठी

‘दिलखुलास’ व्यक्तिमत्वं आणि संवाद ..

‘संवादाची’ हीच तर खरी ताकद आहे.
कुणाला हि..अगदी कुणालाही …मग तो कुणी अनोळखा हि का असेना क्षणात पुढे असा उभा राहिलेला हि..त्याला आपलंस करून घेण्याची आणि सामावून घेण्याची हि ताकद ह्या ‘संवादाचीच’ ह्या ‘शब्दसख्यांची’.
मनाची ‘सात्त्विकता’ नि ‘आपलेपणाचा’ कोवळा हसरा अर्क …तेवढा त्यात असला म्हणजे झालं.
मग कुठल्या हि नात्याला ‘नाव – गाव’ ची गरज भासत नाही. पूर्व ओळखीची गरज लागत नाही .
ते आपलेपणानं , स्नेहगोडीनं मनाशी जोडलं जातं.

पुढे वाचण्यासाठी

समज- गैरसमज

आपण नेहमी एकपात्रीच विचार करत असतो . मनाची दुसरी बाजू मात्र काळोख्यात राहते. त्याचा विचार होतं नाही. विचार झाला तरीही तो तर्क वितर्कने केवळ …त्याला सत्याचा आधार असा नसतो . प्रति संवादाची जोड अशी नसते. आणि म्हणून ते फसतं. आणि त्याचंच उलटवार होतो .
आपल्यावर ..आपल्या ह्या मनावर ..आणि आपल्या हसऱ्या गोजिऱ्या ह्या नात्यावरही ..

पुढे वाचण्यासाठी

आठवणींचा झुला..

भांडुप ला आलो कि मी भांडुपचाच होऊन जातो.
खूप साऱ्या आठवणी इथे दडल्यात, जगल्यात..
..त्या जाग्या होऊन पुन्हा नव्याने खेळू लागतात, जगू लागतात.
भांडुप ला आलो कि हे असं होतं.
भटकतं मन…आठवणीच्या झुल्यात..
शेवटी जन्मस्थळ ते माझं.
बालपण गेलेलं.

पुढे वाचण्यासाठी