ती रात्रं सागरी किनाऱ्यावरची..

ती रात्रं सागरी किनाऱ्यावरची..

ती रात्र ….सागरी किनारयावरची …

दाट काळोख्या रात्री, पाखरांच्या किर्र किर्रात, नारळी पोफळींच्या बागेतून मार्ग काढत..हळूच पावला पावलांनी गोऱ्या दामट्या रुपेरी वाळूत..पायांचे ठसे उमटवत, अंगा खांद्यावरून वाळूचे कणकण साठवत, फेसाळणार्या किनाऱयावरून पुढे मागे होतं, नजरेच्या चोर पावलांनी हर एक दिशा धुंडाळत , सागरी लाटेची ती मनवेडी, तना मनाला धडाडनारी, हृदयी स्पर्शनारी, भयाचे सावट पसरवणारी ती लहरी गाज कानी घेत, असंख्य तारकांच्या दिपोस्त्वात ..लुकलुकत्या नजरेनी निसर्गाचे ते वेगळेपण अनुभव होतो.
खरंच आयुष्यातला माझां हा पहिलाच क्षण असा असेल, जो ह्यापूर्वी मी कधी अनुभवला न्हवता.
चांदण्या रात्री साडे दहा ते बारा दरम्यान निर्जन समुद्र किनारी फेरफटका मारणं, निवांत एके ठिकाणी बसून गहिऱ्या हसऱ्या डोळ्यांनी निसर्गाचं ते वेगळेपण अनुभवणं. खरंच एक वेगळा अनुभव ठरतो .

निसर्गाचं हे रूप नक्की पहायला हवं. .कुणा सोबतीनं ..कधी एकट्यानं..
अथांग पसरलेल्या ह्या सागराचं विशाल रूप दिवसा अन रात्री खरंच वेगवेगळ असतं.
कितीसाऱ्या गोष्टी तो सांगू इच्छितो. एकदा का त्याच्याशी समरस झाल्यावर ..
मी हि त्या रात्री निसर्गाच्या त्या रूपाशी समरस झालो होतो .

सागराची ती विशाल ‘लाट’ जणू आपल्याशी काही सांगण्याचा प्रयत्न करत आहे. असा भास प्रत्येकवेळेस होत होता. पण दरवेळेस तिचा हात माझ्या पर्यंत पोहोचत न्हवता. हृदयी धडाडी भरवनारा आवाज तो काय कानी गुंजत होता तीतकाच ?
काय बर सांगायचा असेल तिला ? इतके वर्षी ना वर्षो सोबत राहून ..
सागराच्या अंतकरणाच्या, मनाला पिळवनारया गोष्टी तर नाही ना ?
विशाल म्हणून घेताना स्वतःच्या अंत करणात कितीसार्या गोष्टी तश्याच दडपून राहिल्या असतील ?
त्या उघड करायच्या तर नसतील ना ?
हे मानवांनो सागराला हि अंतकरण आहे. ह्याची कुणी दखल का घेत नाही. हे तर ओरडून सांगायचं नसेल ना ?
प्रश्ना वर प्रश्न पडत होते. पण उत्तर मिळत न्हवती .
सागराचं अंतःकरण जाणण्याइतपतं माझं मन विशाल नाही. मोठं नाही. त्याच्या सारखं विशालत्व येण्यासाठी बरंच काही सहन कराव लागेल. प्रसंगी कठोर राहावं लागेल.
वर्षो न वर्षो तो सारं काही पाहत अनुभवत स्वतःला तो घडवत आला आहे.
मला हि अनुभवाचे दाखले घेत असंच मनाचं विशालत्व प्राप्त करून घ्यावं लागेल. तेंव्हा कुठे काही कळेल. उमगेल .
मी स्तब्ध झालो. प्रश्नाची घडी हळुवार निस्तरत होती.

सागरी लाटांची ती आगेकूच सोडली तर सारच शांत होतं .
घोंगावनारा वारा काय तो अधून मधून स्पर्शून जाई . त्यात वेळ हि अशीच पुढे सरकून जाई .
नजर अशीच एका दिशेला वळली .
पूर्वेकडून दाट झाडीमागून चंद्र अलगद वर डोकावतं सृष्टीच ते चांदणं रूप आपल्याच शितलमय प्रकाशाने अधिक तेजोमय करत इथलं जीवन चक्र जणू न्याहाळत होतं.
त्याचं साजिरं गोजिरं रूप मनाला प्रसन्नता बहाल करत ..मनाला एक प्रकारे चकाकी आणू पाहतं.

खरचं हि सृष्टी किती अद्भुत अन रहस्यमय आहे न्हाई, तितकीच त्याची सौन्दर्याता हि ..
मनाला भुलवणारी …हर्षनारी…रोमांचित करणारी …

विचारांचे पडघम चालूच होते .

ह्या चंद्रासारख शांत पण तरीही आपल्या सौम्य शीतल प्रकाशानं..इतरांच्या आयुष्यं उजळणार काळोखपण दूर सारणार, त्याचं करुणामय तेज मला हि प्राप्त करून घेता येईल ?
मी हसलो स्वतःशीच क्षणभर..
बरंच काही करायचं आहे आयुष्यात. चांगल जे काही दिसेल ते घ्यायचं. स्वतःला घडवायचं आणि आपल्या सोबत इतरांना हि घडवत जायचं .
निसर्गाने भरभरून दिले आहे. निसर्गाचं खरचं एक आगळं वेगळं रूप आहे . काही समजण्या इतपत तर काही समजण्या बाहेर .जे समजतंय ते घ्यायचं . अन चालू पडायचं आपल्या मार्गाने ….

– संकेत य पाटेकर

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.