असंच लिहिता लिहिता..

वाऱ्याची एखादी हळुवार झुळूक क्षणभर सुखद गारवा देऊन जाते ना, तसेच काहीसे हे ‘क्षण’ असतात आपल्या आयुष्यातले…
हळुवार  कधी  कुठून,  गुपचूप  संधी साधून येतात अन तना  मनात रोमांच फुलवून जातात. मनी आसुसलेल्या अपेक्षांची हि  पूर्तता  होवूनी जाते मग, सुखावून जातो अगदी त्या क्षणात आपण. ..सुखाची एक व्याख्या तयार होते हळूहळू .. .
आनंदाच्या  परमोच्च शिखरावर ताठ मानेने, अभिमामाने आपण विराजमान होतो.
बेन्धुंद होतो बेभान होतो अगदी…पण हे सगळ क्षणभर  ..क्षणभरच  सगळ…
वाऱ्याची झुळूक तेवढ्यापुरतीच  असते नाही का ? 
पुन्हा ती, कधी कुठून, कशी येईल त्याचा  नेम नाही …पण तोर्पयंत असंच, असंच  चालत राहायचं .
असंच  चालत राहायचं …

पण आपलं हे  मनं  ऐकेल  तेंव्हा..
ते एकच हेका घेऊन बसत..
जे हवं आहे ते कायम स्वरूपी …क्षणभरासाठी नको..

इथूनच  मग सुरु होते ..   मनाच्या वेदनेची कथा …

असंच लिहिता लिहिता …
संकेत पाटेकर


काही जखमा ह्या वेदना विरहित असतात.  त्या कधी आपलं व्रण सोडून देतात ते कळून येत नाही
रक्त ओघळलं  तरी त्याची जाणं होत नाही. पण जेंव्हा ते नजरेआड येतं,
तेंव्हा कपाळी प्रश्नार्थी आठ्या पडतात ? हे कधी झालं ? कस झालं ?कुठे झालं ?
शोधार्ती मनं मागोवा घेत राहतं.  पुन्हा ते   थांबतं.
किंचितसं कळवळतं . पुन्हा हसतं,  पुन्हा भरारी घेतं.

आयुष्यं  अश्याच जखमांच  एक गोफ आहे. काही जखमा अश्याच कळून न येणाऱ्या असतात.
त्याच काही वाटत नाही.  पण  काही  भरून न येणाऱ्या असतात.
पण प्रत्येकवेळी मनाला  भरारी घ्यावीच लागते.
रहदारीच्या ऐन रस्त्यावर माणसाच्या गर्दीत  कितीसा वेळ काढतो आपण, त्यातून मोकळी वाट काढावीच  लागते तेंव्हा कुठे मोकळा श्वास घेता  येतो. तसंच काहीसं  ..ह्या आयुष्याचं. 

असंच  लिहिता लिहिता..
संकेत  पाटेकर

Leave a Comment

Your email address will not be published.