'मेल्यावर स्वर्ग दिसतं ' अस म्हणतात . पण आपल्या सह्याद्रीतल्या कुठल्याही गड किल्याच्या वा शिखराच्या माथ्यावर जा.. किंव्हा दऱ्याखोऱ्यातूनी भटका, स्वर्ग म्हणजे तरी नक्की काय? हेच का ते ? अशी अनुभती आल्याशिवाय राहणार नाही. सर्वत्र पसरलेली धुक्याची दुलई, त्यातून डोकावणारे पहाडी उंच कडे, अंग अंग भिडणारा बेभान वारा.. त्याचं तालमय संगीत, धरणी मायेने प्रेमाने पांघरलेली हिरवी शाल, कडे कपाऱ्यातुनी धो-धो उधळणारे शुभ्र धवल धबधबे..आपल्या नेत्र कड्यांचे पारणे फेडते. वाटतं तेंव्हा इथंच घर करून राहावं कायम .. - संकेत पाटेकर
नारळी पोफळीच्या सुंदर बागा, काजू – आमराईच्या वनात वसलेलं प्रशस्त टुमदार असं देखणं कौलारू घर. मोकळ्या अंगणी वर्षो न वर्षी खितपत पडलेली तरीही कोरडा घसा आजहि तितक्याच चवीनं ओलावणारी विहीर, फणसाच्या गऱ्या वाणिक गोड कोकणी माणसं. त्यांचे रसाळ मालवणी शब्द आणि जेवणात असेलली.. जिभेवर तासंतास रेंगाळणारी, पोट तृप्तीचा ढेकर देणारी चविष्ट अशी सोलकढी. ‘येवा कोकण आपलाच असा’ ….हे ब्रीद वाक्य खरंच इथे आल्यावर सार्थकी ठरतं. – संकेत य पाटेकर

माझे काही 'निवडक'लेख

प्रतिबिंब..
'प्रेम हे..'
जीवन गाणे..
FOSSIL
तुमचं आवडतं पुस्तक कोणतं ? सांगा बरं