‘ प्रतिबिंब ‘..

ऐक ना,

त्या नदीच्या प्रवाहाकडे बघ ? किती संथपणे अलगद वाहत आहे ती, वळणा -वळणाचा एक एक घाट अगदी सहजतेने ओलांडत ? बघतो आहेस ?

हो ?

असं वाटतंय, मी जगावेगळ्या स्वप्नं नगरीतच वावरतेयं रे,

किती भन्नाट जग आहे हे ,मी असं कधी अनुभवलं नाही ह्यापूर्वी……..

हि अशी ध्यानस्त मनाला गुंगवणारी रात्र , हा नदीचा संथ नितळ प्रवाह ..तो चंद्रमा , त्याची शुभ्र हळवी शीतलता , झाड फांद्यांची हि स्थिरता- अस्थिरता, तना मनाला भाव रंगात ढकलून देणारा हा मंद झुळकार वारा …आणि आपण दोघे, एकटे अन सोबत हि निःशब्दता …, प्रेम रंगला अधिक गडद करणारी …..

काय वाटतं रे तुला ? ह्या अश्या ऐकून वातारणाकडे पाहून …

तुझ्या शब्दात वीण ना काही ?

मला ऐकायचं आहे………., तुझ्यातल्या लेखक अन कवी मनाकडून …

इतका एकांत आजपूर्वी कधी मिळालाच न्हवता अन अन अशी नामी संधी हि …

सांग बरं आता ?

चेहऱ्यावरती मंद हास्य उजळून त्याने हळूच तिच्याकडे पाहिलं . तिच्या चेहऱ्यावरची निरागसता अन कुतुहूल वाढीस लागलेलं.

प्रेमरंगाच्या धुंदीत ते रसिक सुवासिक फुल हळुवार डवरलं जात होतं. त्याने अधिक वेळ न घेता शब्द मोहायलासुरवात केली .

इतकं छान वर्णन केले आहेस तू ? मी आणिक काय बरं सांगणार ?

तू जे पाहिलेस वा पाहते आहेस नं , तेच मी हि पाहतो आहे . पण माझा रोख त्या नदीतल्या संथ प्रवाहाकडे आणि त्यात स्थिरावलेल्या त्या चंद्रमाकडे अधिक लागून आहे.

का बरं ?

हि संथ वळण घेत वाहणारी नदी आणि तो वर मैलो दूर असलेला चंद्र …..पाहतेस ना ?

हो ,

काय बरं नातं असावं दोघात ?

मैत्रीतलं प्रेम कि प्रेमातली मैत्री ?

सूर्य मावळतीला लागल्यावर , हि नदी हि कशी, बघ… संथ रूप धारण करते. दिवसभरातला तो खळखळाट , आलेला शिणवठा आदी , त्या निरव शांततेत ढवळून जातो . ती संथ होते. एकपात्री होते. स्वतःला मोकळं करुण घेत .तारुण्यसुलभ एखाद स्त्रीने आपला केशसंभार मोकळा करावं ना तसंच . ..

ती हि मोकळी होते.आणि तेंव्हाच दिवसा लपंडाव खेळणारा हा ‘चंद्रमा’ तिच्या ‘हृदयी ‘मोकळा असा श्वास घेत स्वतःला हळूच सामावून घेतो. तिच्या गर्द मिठीत , तिला घट्ट बिलगून, श्वासाचं जाळं विस्तारत.

ती प्रेमवेडी हि ह्याच क्षणांची आतुरतेने वाट पाहत असते . रोज.. अशी कित्येक रात्र…..

बापरे….इतका विचार , माझ्याकडनं हि झाला नंसता रे ?

कसं सुचत तुला ? त्याने तिच्याकडे सहज पाहिलं .

तिच्या ‘स्वरात’ आपलेपणाचा गहिरा भाव त्याला दिसून येत होता.

सहज रे , दृष्टी अन सृष्टीचे हे खेळ आहेत. त्याला बस्स आपल्या मनातले भावरंग हळूच जोडायचे इतकंच…

अच्छा …

हं ..

मग काय आहे त्या दोघांत , मैत्रीतलं प्रेम कि प्रेमातली मैत्री ?

दोन्ही हि…….

कसं ?

मैत्री शिवाय प्रेम नाही. अन प्रेमाशिवाय हि मैत्री .

दोघांत हि बघ , मैलोच अंतर आहे . पण तरीही ..ते दोघे एकमेकांशी हे प्रेमाचं नातं टिकून आहे .

आजही.. अद्यापही, शेकडो वर्ष …

मनातलं हे (एकमेकांचं ) ‘प्रतिबिंब’ जपता आलं पाहिजे रे …आयुष्यभर .

तिने त्याकडे एकवार पाहिलं. कुठल्याश्या गर्द विचारी प्रवाहात तो हरवून गेला होता.

तिने हि त्याच्या बाहुपाशात स्वःताला विसावून घेतलं होतं .

– संकेत य पाटेकर

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.